paredes vermellas

pasei a noite de onte soa na casa, lendo "Anxos do Universo", deitada no cuarto de convidados. ten as paredes vermellas e dúas fotos eróticas dos anos vinte, con esas mulleres celulíticas e inmensas que tanto disfrutaban do seu corpo, ó estilo Rubens. nin sequera mudei as sabas do último convite. deiteime baixo as mesmas sen atopar rastro algún doutro aroma que non fora o meu, polo que deducín que seguramente o noso convidado deitouse tan canso que nin sequera desfixo a cama daquela vez. chamei a mamá onte. botamos unha hora ó teléfono. despois, non sei, todo me pesaba. así que decidín deitarme máis cedo que de costume, quero dicir, antes das tres. e descubrín ó personaxe de Pàll. e imaxinei a miña improbable viaxe a Islandia, unha outra vez. fiquei durmida coa lampadiña acesa. despertoume o ruído dun cortacéspede do concello contra as nove da mañá.

non soñei.

bendito Fellini (ou tamén de "chim-píns" e "bocadelos")

un dos primeiros filmes cos que perdín a inocencia infantil foi "Amarcord", despois desta secuencia mítica na que unha desbordante muller lle daba o peito a un adolescente asustado.



a película gustoume tanto que a súa banda sonora soa no meu teléfono móbil sempre que chaman. "La nave va", esta vina varias veces, sempre de madrugada televisiva en plena fin de semana, subtitulada na galega (neses escasos intres de lucidez nos que deciden programar cousas que pagan a pena). por ela ate compensa tragarse as promos publicitarias. máxica, sobervia, coral. a secuencia aquela do rinoceronte, inolvidable. e tamén esta, onde os viaxeiros de clase alta baixan ate a cociña do barco para compoñer unha sinfonía musical improvisada.



nesta outra secuencia, do mesmo filme, os cantantes de ópera que viaxan no barco fan unha baixada ó cuarto de máquinas. quen saiba ler entre liñas poderá facer unha lectura moi interesante sobre o inferno e o ceo.



e "Roma", nesa secuencia mítica de desfile de roupa eclesiástica. a mellor labazada á hipocrisía da igrexa, tan católica, tan apostólica, tan romana.



que o disfrutedes.

*igual nos vemos en Cans. no festival de Cans, quero dicir. un ano máis non conseguín entradas, pero dá igual. sempre está ben apoiarse na barra, brindar dicindo "chim-pín", en lugar de "chin- chin", pedir "bocadelos" en lugar de "bocadillos" e atoparse cos colegas de hai tempo. igual vexo por alí a Paideleo, ou a Elianinha, que estará cubrindo as novas do evento un ano máis. boto en falta o festival de hai uns anos, cando non había tanta xente e a festa tiña un aire un tanto familiar. inda así, espero disfrutalo, de furancho en furancho. daránme ganas de lle cantar ó Víctor Coyote "creo en el Diablo, en el Santo Job, en el Mar de los Sargazos, en la gota que colma el vaso y en la sangre del Señor". e el dirame detrás desas súas gafas de Woody Allen "niña, a qué viene ahora silbar?".

alí estaremos.

de bares (I)

- o ser humano é o animal máis intuitivo que existe, o que pasa é que temos os instintos atrofiados (...)

atisbos

días de Alfred Hitchcock e John Ford. pouco a pouco vou coleccionando as súas filmografías. escoito a Gino Paoli. chama Paco: hai un cadeliño abandonado no Monte do Gozo. de boa gana ía a por el, pero non pode ser. sen finca non. fálanme de Salceda. decidiráste algún día ir vivir alí? preguntan, como se a miña vida estivera minutada e dividida por secuencias, cando nin sequera cheguei ó nó da historia, a penas un pequeno punto de xiro. "qué verde era mi valle", qué verde e qué desesperante. subo trinta e nove escalóns para baixalos despois. dáme vertixe pensar no futuro. prefiro atisbalo por unha cortina rasgada ou imaxinar viaxes imposibles como Ava Gardner en Mogambo.

que una parola sola ti por cambia la vita , canta Paoli.

en pouco tempo farase noite.
sigo aquí.

imaxes do pasado

quen siga esta blog de cando en vez coñecerá a miña humilde afección á fotografía. o pouco que sei funo aprendendo ós poucos, sempre con cámaras emprestadas, evitando ler os manuais para guiarme mellor pola intuición á hora de recoller a luz dunha maneira ou doutra. eu, que soño a cotío con ter unha boa máquina reflex que me axude a cumplir imaxes imposibles, teño que recoñecer que a mellor foto da miña vida fíxena cunha pequena cámara, moi cativa, de catro píxeles. foi hai dous anos, nunha viaxe en solitario en pleno agosto, en Monçao. tres días para min soa, nunha pequena pensión, movéndome en autobús, escribindo poemas e lendo a Lois Pereiro en terras republicanas. comunicar non me comuniquei con case ninguén, dediqueime a falar só con descoñecidos. con esa camariña fotografei todo o que me parecía fermoso ou decadente. cando cheguei da miña viaxe, ó descargar a fotografía e ver a fermosura desas pombas da Praça da República en pleno voo, creo que case chorei da emoción. dalí naceu, pouco despois, o videopoema aquel titulado "a fuxida".

ás veces pódese ser feliz con tan pouco....

que disfrutedes das pombas en pleno voo. libres e comunitarias. temerosas tamén.

do almanaque dos días (V)

as autoestradas son perigosas
sempre hai algún cabronazo que se pega a ti
no mesmo intre no que decides adiantar
para meterche presión e ser o dono dunha carreira
onde nunca hai premio
-inda así hai que recoñecerlle o mérito
da rapidez ben propicia en casos de fuxida
escoitando a toda mecha Siniestro Total-

regresei máis cedo do que acordara
en casa mamá insistía porque ficara unha noite máis
muller, dicía
non sei que presa tes
-estou collendo o estraño costume
de facer sempre unha parada no cemiterio
antes de marchar
repaso as lápidas
tírolle brillo ó cristal da tumba da vella María
e bebo auga da fonte que sempre sabe fresca-

nos arredores da casa familiar non hai bares
nin parques
nin cobertura de teléfono
ningún sinal indica o camiño exacto para chegar
-nas aforas pouco máis
unha estrada xeral
unha autovía curvilínea
catro ou cinco gasolineiras
e o club "Bora Bora" de camiño á República-
a poboación de Vigo desprázase ós montes da vila
para construiren urbanizacións de colores
con piscina e todo

se algún día escribira unha novela
-unha hipótese bastante incerta- creo que o faría
precisamente alí
sería o lugar perfecto para apodrecer ós poucos
e inspirarse na creación de boas frases cheas de relambido realismo suxo
que xa cansa

a morriña é tan simple que se cura no mesmo intre no que chego
xusto despois do cruceiro, a primeira entrada a man dereita
onde crece un eucalipto inmenso
ó carón desa pequena capeliña onde os peregrinos paran a xantar

debería haber un cartaz de recibimento para conductores despistados
que dixera sen complexos
"benvidos ó lugar onde nunca pasa nada"
e outro de despedida
"se isto non lles convence paren en Porriño,
xa verán"

menos mal, menos mal
"menos mal que nos queda Portugal"

do almanaque dos días (IV)

convertínme nunha boa cociñeira mamá
inda que non o creas
xa hai anos disto pero nunca fun quen de demostrarcho
onte remexín as potas da cociña para ti
-puxen a radio e deixei a ventá aberta
para que me limpara o aire-
e quizais non debería crear esta ilusión inútil

chegarei hoxe cos meus pratos e pensarás
que ó fin decido ser unha correcta muller disposta
a todo, incluso a ter familia
pero non quero enganarte
a pesar do moito que nos parecemos
somos distintas
-pódenme os medos
ou se cadra pódeme a idea de fuxir deles
para que non me arrastren-

por iso
onte á noite con dous ou tres viños
a potaxe de garavanzos e a empanada vexetal
arrecendían con tal pesadume que me doeu nos adentros
sería un autoengano dicir o contrario:
cociñei só para que a casa non pesara
-e a idea, por qué non dicilo,
de que regresar a Vilatriste pesa todo o tempo tamén
pesa o cuarto da adolescencia
pesa a miña antiga caixa de zapatos
pesan os libros olvidados
pesa o piano que xa non toco

pero sobre todo pesas ti, pesa el
porque sempre sempre sempre
pasa o tempo por vós
e iso doe

dóeme tanto-

así que esta noite pensei en todo iso mentres confirmaba a miña fe:
creo en Paul Thomas Anderson
e tamén creo que como en Magnolia
as cousas nunca pasan porque si

-sei que ti sempre ves os filmes a medias
pensando que inda así resolves toda a película
pero quizais algún día
cando caian rás do ceo
logres entender todo isto que che conto

sen ti sabelo-

do almanaque dos días (III)

onte dixéchesme onte que serías pai de novo
pensaches que un nome italiano estaría ben
para ser consecuente coas túas raíces pasadas

sen embargo, querido poeta
sempre pensei que Valdivia estaba insertada na tua literatura
coma un cravo
-coido que no fondo o feito de ser indio doeuche cada día
que soñaches con pisar a vella Europa-

preguntáchesme se estaba contenta
e fun sincera
-que clase de pregunta é esa?
pensei dentro de min-
Giuliano é un bonito nome
e engado logo dun punto e aparte
se estivéramos na Pangea collería o coche para timbrar na túa porta
e celebralo cunha boa "curada" de alcol
pero polo de agora
un inmenso océano obstacúlame de por medio e nin sequera te coñezo
así que supoño que todo segue igual

do almanaque dos días (II)

de novo, sorprendínme a min mesma facendo comida para dous
un estrago senón fora porque non escatimo en repetir o xantar na cea
o viño estaba rico
neste luns anubrado
non teño pantis brancos para combinar co meu vestido
fixen unha chamada
mandei tres mensaxes
escribín catro correos e organicei o almanaque do mes
merquei verduras e froita
un paquete de Manitou
e as miñas pastillas para non ter fillos
cada regra que marcha é un aborto pequeno
cada día perdido tamén

do almanaque dos días (I)

de camiño ó aeroporto
eu conducía
soaba a túa vella cinta de Police que sempre levo posta
-qué cantidade de camiños tiveron que unirse para disfrutar os dous dela-
collín a túa man para que a sentiras xunto coa miña na palanca de cambios
e ti entendíchesme sen necesidade de palabras

pouco antes de coller o desvío
cara a terminal
un impulso empuxoume á procura de parar o tempo
apartei o carro estrepitosamente no arcén
e en primeira apagouse
deume igual
co freo de man posto inclineime para acariñar cos beizos a tua boca




e lembreime de Casablanca


Sting cantaba Roxanne



ó sair ti do carro, maleta en man
deume mágoa que te marcharas así contaxiado de min
-as gafas de sol son caralludas para ocultarse nestes casos-

e así, queréndote inda ó meu carón,
despedímonos con boca pequena
e un maldito adeus que quería dicir outra cousa

marchei

o aeroporto foi ficando atrás no camiño de regreso
e ti es tan forte e eu tan feble que non sempre teño en conta
a delicadeza que desbordas
-é inxusto, xa o sei
mais os días que te descubro tornan luminosos porque
deixo de estar cega-

agora que escribo isto sepárannos setecentos quilómetros
pero non me importa: estamos moi preto

seino

volverás e prometo ter só sorrisos
-gardarei as gafas escuras para unha tarde de praia
os dous apertados en plena marea baixa
e Dimas facendo sitio para que lle lancemos pedras á auga-

os días do almanaque esta semana camiñan marcha atrás
e eu fago un esforzo inmenso para tornalos dereitos

agora mesmo, mentres escribo isto
a semana comeza en pleno domingo

agora mesmo

historia dunha gardenia



era agosto do pasado ano. facía unha calor de mil demos. eu estaba en Ribadeo xunto con Mon para participar no festival de curtas dalí. chegabamos tarde; se o concurso consistía en escribir, rodar e montar unha curta a toda mecha e en tres días, nós dispuñamos dun escaso día e medio para facelo. por suposto, non contabamos con gañar nada, só con pasalo ben e coñecer xente. ate fixemos a curta sunha simple cámara de fotos. era a derradeira noite, eran as derradeiras horas de madrugada para rematar o proxecto. estabamos instaladas nun vello colexio habilitado con camas para poder traballar e facer vida alí ate a estrea das curtas. no cuarto do lado, uns chavales de Vilaguindastre apuraban motores. escoitábanse risos. Carlos Seijo, o director da curta do seu equipo, daba voltas nervioso polo corredor de cando en vez, como para descansar as ideas e tomar aire. aproveitei para lle pedir un empréstamo que el roubou a un dos seus compañeiros moi amablemente. no noso cuarto, había unha pranta, unha gardenia totalmente rapada ó cero. parecía papar por unhas gotas de auga, triste ela, alí apoiada no umbral da ventá. eu nunca atopei o meu instinto maternal, pero si confiei sempre nos beneficios anímicos da xardinería, falándolle ás prantas e acariñándas como se de cativos se trataran. así que cando todo rematou, cando fixemos a maleta pouco antes da entrega de premios, collina, pensando que non tiña dono, e gardeina no coche coa esperanza de que resucitara na casa cun pouco de coidados. o premio desa noite foi para Carlos e o seu equipo, por un máxico traballo titulado "Sen Escrúpulos". cal foi a miña sorpresa ó ver que esa gardenia que eu rescataba aparecía na curta, e nela desvelábase o motivo das súas follas arrincadas. non me deu tempo de falar con eles e explicarlles que a prantiña estaba no coche. pasou a noite, pasou todo o día de despois e a gardenia regresou comigo a Compostela.



nestes días de primavera tan calurosos, a gardenia decidiu que un par de frores agromaran. foi ese o resultado de varios gratificantes meses onde comprobei cómo cos coidados de Neno e mais meus foi collendo confianza e deixando ver de novo as follas brotar dela. atopeime case ó mesmo tempo e por casualidade co blog de Carlos, e a súa curta. conteille o sucedido. dixo el, en resposta á magnífica historia da gardenia: "Yo apacigüé tu ansiedad en medio de la noche -no fumo pero robo- y tú salvaste "mi" planta(...)Gracias por escribirme en primavera". así que quizais debería estar ben poñerlle un nome á miragrosa pranta resucitada. primavera estaría ben, pero igual non é demasiado orixinal. admítense suxerencias.

desperfectos varios

agora que tes blog, seghireiche a pista. de escribir xa non che libra nin Dios.

as horas da tarde II (mais isto non é un diario)

sigo a montar video. a casa, pola tarde, volve encherse de vida. primeiro vén Quique. sube á bufarda e flipa cos antigos posters de cine de vaqueiros, pero sobre todo cos que conseguín da época do destape. fanlla graza os títulos "Por qué no hacemos el amor?", "Pecados de provincia" e "La loba de las SS". ensínolle o traballo feito e dáme a súa opinión. temos tempo tamén para traficar cunhas cantas pelis. fálolle de Wes Anderson e pídeme que lle faga un dvd cos seus filmes, ademais do documentario de Peter Jackson, "La verdadera historia del cine". dígolle tamén que teño unha simpática peli de zombies (un xénero que é unha verdadeira paixón). titúlase "La divertida noche de los muertos vivientes". dálle a risa e acena un non coa cabeza e fítame como pensando "joder, Sara, non pensei que ti ías ser desas, só che faltan as gafapasta". eu dígolle que el o perde, que a peli boa non é pero que hai que ver de todo porque ate das teletendas se aprende. dáme unha palmadiña nas costas e sorrimos a un tempo. logo vén Neno e marchan facer compras porque a neveira está vacía. xusto nese intre aparece Ollos Pequenos. é a primeira vez que vén por casa. non trae o que lle pedín, unha peciña audiovisual que nos une: deixouno na casa. inda así dáme igual, había tempo que non falabamos. fita comigo uns videos vellos de Balan actuando na Sala Nasa e ri a borbotóns. é un riso estrondoso, agudo e limpo á vez. sáelle da alma e eu penso que había moito que non escoitaba rir dese xeito tan distinto. eu, encambio, rio sempre para adentro. é coma se me custara facelo abertamente cando non teño moita confianza. despois si, mais el non o sabe. os cartaces de vaqueiros parece que non lle impresionan. prefire fixarse na cantidade de discos de vinilo almacenada contra a parede. non é de estrañar, hai centos deles pero, explícolle, a maioría son un pequeno empréstamo dun amigo que inda non ten moi ben ónde ubicalos. entón chegan eles coas compras. baixamos ate a cociña. penso que igual son un pouco maleducada por non lle ensinar a casa, pero nunca me gustou esa rutina. paréceme un tanto fría, baleira. mais non llo explico. comemos olivas que sobraron de onte, embutidos, améndoas. Neno abre unha botella de viño. cando Neno ri é encantador. e imaxino por un intre que escoitalos ós dous rindo a un tempo tiña que ser cousa simpática. chega Paco. hai unha semana que regresou de Roncesvalles, camiñando. falamos sobre as metas na vida, a necesidade de poñelas constantemente para non afogar. tamén dos efectos do THC no corpo. do que mola ás veces abrir a cabeza a outros estados para entender cousas, ou crer que as entendes. inda botamos así un bo cacho. logo, de súpeto, todos comezan a marchar. Quique primeiro, Ollos Pequenos despois. despedímolos. Paco queda sentado no sillón vendo o fútbol con Neno. estráñame iso neles. seica é un partido importante, explícanme, e ten graza velo. a penas aturo un par de minutos sentada no cadeirón. non entendo nada de fútbol. coma di un amigo meu "quedeime en Salinas". mesmo me sinto orgullosa da miña ignorancia sobre o tema. penso que vai sendo hora de seguir a traballar. todo se acumula, pero síntome ben. inda hai outra sorpresa. un correo dun colega analizando as posibilidades de guión sobre un relato que escribira hai uns meses. impresióname a súa capacidade de análise. a melisa do xarro segue arrecendendo. a gardenia xa froreceu. parece que a natureza estivera a reproducirse por doquier. e, por dentro, nótase. estraño é que me inunde a ledicia dous días seguidos. penso niso, escribo isto e poño un punto e final por hoxe. pero, ollo, isto non é un diario. só unha ferramenta de desafogo mental. despois seguirei sendo a de sempre, calada, ficcionada e adicta a ensinarvos videos e cancións que escoito para aforrarme as palabras cando os estados de ánimo sexan coma icebergs xelados en pleno inverno.

as horas da tarde

empechada inda, montando o proxecto que non remata. vén Casatlántica facer unha visita logo duns meses. ofrézolle licor café, pero ten que conducir, así que bebo eu soa. falamos, ensínolle a montaxe que inda non está rematada. chaman por teléfono para falarme do festival de Cans e aproveitan para preguntarme por algunhas descubertas de hai anos. seixa é para un xornal. boto algún tempo colgada do móbil, con medio corpo por fóra da ventá do teito. dende alí podo contemplar as outras casas do barrio, cos seus tellados e chimeneas e ventás abertas para calmar a calor. pregúntome se quen chama grava a miña voz ou directamente transcribe o que conto con outras palabras. intento concentrarme na chamada, pero teño ganas de colgar. Casatlántica agarda paciente. dá unhas voltas pola bufarda e bótalle unha ollada a uns vellos libros de teatro que non lin. bebe un vaso de auga e bótalle o dente a unhas olivas das gordas que sempre se inclúen na bolsa de subsistencia que mamá prepara as poucas veces que baixo a Vilatriste facer a visita (cada vez máis). a chamada remata. falamos. cóntame cousas e eu obsérvoa de repente con cara estupefacta. sorrimos. fálolle daquel portentoso día da marmota, hai un ano. da nosa espiral de tres días de road movie en coche do que non nos dabamos liberado. dígolle que escolla algún dos cartaces que gardo dunha vella película de vaqueiros que rescatei dun cine dos que xa non quedan. ela come outra oliva. "están de visio", di. o día é claro. eu estou en camiseta de sisa e penso que teño ganas de tumbarme ó sol. a vida pasa tan rápido, dígolle, hai veces nas que sinto que todo vai a cen por hora. ten que marchar. maldita chamada, digo. tiñas que quedar máis tempo. acompáñoa ate a porta e apertámonos. os veciños de enfronte teñen a roupa colgada dos balcóns. dende que chegaron o barrio cobrou unha nova vida. Casatlántica sube no coche. aceno un adeus coa man un tanto ridículo. penso que non é moi elegante sair coas miñas zapatillas de vaca á rúa. recollo o correo do buzón; tiro un enorme sobre fóra sen necesidade de empregar a pequena chave. entro de novo. o traballo agarda. subo as escaleiras e noto o arrecendo da melisa recén cortada sobre a mesa de traballo. non logro concentrarme. cómo é posible que todo mude en tan pouco tempo? penso. pero todo está ben. unha pequena felicidade inúndame o corpo; nace na barriga e vai subindo ate a boca. como unha oliva desas. bebo un grolo de licor café. aparto o pelo a un lado e penso que xa vai tocando cortarlle un bo cacho, pero o simple feito de entrar nunha perruquería dáme arrepío. despois dos tanatorios as perruquerías e os supermercados son os sitios que menos me gustan. os rapaces do vecindario xogan ó balón. ás veces a pelota que usan choca contra algún portal facendo un ruido de mil demos. qué ben que os días de primavera son tan largos, penso. poño de fondo a Nick Drake, disfrutándoo ó máximo, e continúo a traballar.

unha xoia audiovisual

bloguear ten os seus premios. ás veces aparecen persoas que nos abren portas a novos mundos. o blog de Amputaciones foi unha descuberta de hai uns días. toda unha páxina para a reflexión audiovisual na que tamén se achegan outras voces (internet é coma un loop, un eterno retorno, unha espiral, onde os paraísos tamén existen); unha desas voces enlázase ó mesmo tempo a estoutra que hoxe vos presento. é unha banda chamada Rumraket que ten uns interesantes videoclips que acompañan a súa música onírica (con certa semellanza a Sigur Rós), onde cabe todo un mundo por imaxinar.

como en American Beauty



primeiro día de montaxe dun proxecto moi importante para min. atrapoume de tal xeito que me esquecín da sede en toda a tarde. decateime hai un intre e por iso bebín un vaso de auga tras outro coa ansiedade de quen se perde no deserto. é a primeira vez que me emociono de tal xeito montando video. tiven que facer unha pausa, abrir a ventá e fitar as chemineas que se albiscan a través da ventá do teito para pausar a cabeza e ser obxectiva. dáme medo non ser xusta, deixar cousas atrás, caer na ñoñería máis grande ou pasarme cos silenzos. non todo o mundo entende os silenzos no audiovisual, pero son moi importantes. ás veces chega con ver unhas nubes pasar, ou unha bolsa voando varios segundos, como naquela peli "American Beauty". síntome a cotío un pouco como o personaxe do filme que se dedicaba a gravar cousas porque si só porque eran fermosas e efímeras. dedicarse a isto faiche ser mellor. non sei se mellor persoa, pero alomenos si que te achega ás cousas ás que un ou unha debe prestar atención. porque todo é moi fráxil. tanto. é todo tan feble, tan fugaz como o vento que move as follas das árbores e xa non regresa xamais.

a importancia dos soños

(para ler escoitando ós xeniais Sigur Rós)



soño demasiado. tódolos días. disque sempre o facemos, pero eu lémbroo case sempre. recordos vagos que se mesturan na cabeza. ás veces impídeme descansar. outras, rematan demasiado pronto, xusto cando chega o mellor intre. poucas veces soño con sexo. o erotismo case sempre vén dado por unha simple caricia a piques de se producir. ou unha ausencia. alguén que marcha sen me dicir nada. alguén a quen perdo. alguén que prefire outras aventuras ás miñas. e se teño pesadelos sempre son con zombies. persíguenme, pero eu sempre son máis lista. adapto a capacidade de voar brevemente para me subir ós tellados das casas e evitar que me deboren. voar sempre voei nos soños, como nos cadros de Chagal, dende cativa. repetíase sempre hai moitos anos a mesma imaxe, eu espida, xirando sobre a deda gorda do pé ate coller tal velocidade que me estampaba contra as paredes. nunca soñei con papá, inda que o botara en falta. coa familia poucas veces. moitas outras aparecen persoas que non coñezo, ou que quizais coñecerei algún día sen saber que existían na miña cabeza. ás veces soño en color, pero case sempre en branco e negro. tendo a destacar con colores só os obxectos máis representativos dese soño. e tamén, pasoume un día, que alguén me dicía un código segredo nun baño público antes de me bicar apaixoadamente, como se nunca máis me fora volver ver e niso se lle fora a vida. despois eu subía a un avión onde só viaxaba eu, e o motor fallaba. caía. un día soñei que paseaba por unha congostra de terra e barro, moi colorida, sen ninguén ó redor. e as escaleiras, a sensación de subir e baixar escaleiras moi empinadas, foi tamén unha constante. soñar coa casa da infancia sempre foi abafante; a mesma dividíase en demasiados cuartos imposibles de visitar sen me perder. un outro día soñei cun hotel onde todo o mundo se bañaba espido nunha piscina, menos eu. disfrutaba vendo tanto amor xunto, pero non me atrevía a participar. tamén, pequenos ou grandes amores achegáronse nos soños. sempre aparecían no intre menos adecuado e de tal covardía miña remataban por marchar. se tivera que elixir un soño para esta noite, eu querería soñar con Islandia. ou coa parte máis sur de Chile. gustaríame verme a min mesma cara a cara, camiñando polo medio da neve e non dende un plano subxectivo coma sempre. preguntaríame no soño "cómo estás Sara? ónde queres que te transporte desta vez a imaxinación?". pero igual sería perigoso porque non daría espertado. erguerse, afrontar as obrigas, faríase duro ó día seguinte. por iso, inda que os meus soños os lembre case sempre, non me magoa que non sexan perfectos. penso, analizo, aprendo deles o pouco que intúo de sicoloxía, e aí quedan. quizais un día debería escribir un libro de relatos só con eses recordos do insconsciente. ou, mellor dito, quizais un día debería sentar a escribir en serio, de todas todas. sería un bo xeito de me mirar á cara e enfrontarme ó fin comigo mesma. no fondo para iso debe servir a nósa existencia. o demais é simplemente un non chegar, pasar pola vida sen máis. fraco favor e desaproveitamento a un enorme mundo de posibilidades. e claro que manca procurar entenderse do xeito que sexa. pero ninguén dixo que facelo fora cousa doada.

Shepard

o bo de Fron Hell fala dun libro moi interesante que me fai rememorar as Crónicas de Motel, de Sam Shepard. o tal libro fora un empréstamo que me durou meses. líao e relíao moitas noites antes de me deitar. poesía e diario de viaxe unidas a un tempo. estremecedor por veces. tenro outras. solitario sempre.

velaquí un dos poemas que o conforman e no que penso moitas veces. palabras coma disparos para espertar. para abrir a boca cara a vida.

Si todavía rondaras por aquí
Te cogería
Te sacudiría por las rodillas
Te soplaría aire caliente en ambas orejas

Tú, que podías escribir como una Pantera
Todo lo que se te metiera en las venas
Qué clase de verde sangre
Te arrastró a tu destino

Si todavía rondaras por aquí
Te desgarraría hasta meterme en tu miedo
Te lo arrancaría
Para que colgara como un pellejo
Como jirones de miedo

Te daría la vuelta
Te pondría de cara al viento
Doblaría tu espalda sobre mi rodilla
Masticaría tu nuca
Hasta que abrieras tu boca a esta vida.

Crónicas de Motel, Sam Shepard.

Once

hai pelis sinxelas, feitas case sen medios, que resultan ser verdadeiras xoias. Once é unha delas. unha historia simple, pequena, sobre o amor e a amizade. dous cantantes (Glen Handsard- vocalista de The Frames- e Markéta Irglová) que actúan por vez primeira na grande pantalla e que logran parecer persoas, non personaxes. e unha banda sonora que é o eixo sobre o que xira a historia, que lle valeu un Oscar á mellor canción, ademais do premio do público que levou en Sundance. por veces as paisaxes de Irlanda que se ven semellan trasladar o filme á propia Galiza. un musical atípico recomendado só para os amantes das cousas pequenas e dos silenzos calados.

cartas dende Islandia

"o único que che podo contar de Islandia é que é grandioso, virxe e xélido. se un día viaxas alí comezarás a crer en Deus. tan só hai uns trescentos mil habitantes que habitan o centro do país. o resto é todo unha enorme dimensión de paisaxe baleira de persoas. imaxínao: miles de quilómetros para estar a soas sen que ninguén pida contas de nada, sen que ninguén moleste. tan só silenzo. un oco xigantesco, inmenso, onde atoparse. onde perderse. onde esquecer todo o que nos ensinaron a ser. pero, ollo: imaxinalo é unha enorme trampa. hai xente que soña cousas e nunca volve ser a mesma. xamais. non é bo crer nos soños de maneira desorbitada. manca tanto ou máis que as rutinas do cotiá e, cando queres decatarte, xa non hai volta atrás".

rematou a carta, releuna e, de súpeto, tivo medo. ela tampouco estivera nunca alí.

lecturas para cargar as pilas (I)

-Así que escribes poesía...
-Si, inténtoo, polo menos.
-¡Buh, neno! Tú siempre fuistes muy listo. Ya me acuerdo yo que en la escuela escribías poemas de coña pa meterte con los profesores y tal, ¿que no?. ¿Y ahora qué tipo de poesía haces?
-Queres que che recite?
-Buh, venga. Yo no chano nel de poesía, pero...


Polo mar e alén do mar
fuxindo da realidade
alá vai o calamar

-Qué tal?
-¿Me moló! Yo no chano mucho, ya te dije. Entonces no te los puedo valorar como la peña de Santiago, ¿entiendes? Yo te voy decir siempre así: me moló/no me moló, ¿entiendes? Y me moló. No entiendo mucho el significado pero está chachi, joder.

de Carlos Meixide, "O home inédito". para ler escoitando o tema de The Homens, Calamar.

ultimatum

cagonacreatividadenabuscadacreativiadenotraballosumerxido
nestadordemoasquemecomenasagullasmédicasasaudade
oestrañamentoporqueestrañartaménsignificabotarenfalta
cagoentodonasideasnopolenprimaveralnaputaimaxinación
cagonosdebatesparlamentariosnosfetichismodosobxectosdamemoriados
cagonosqueabortanmerdaeavendencomaarte
cagonosdíasperdidosnosencerrosinternosnapoesíagalegaenxeral
naspalabasinútileseashorasdoreloxonasqueteimasnasdistancias
enosbancosenosbotellóns.

reinventando o Pai Noso

velaquí unha flipante reinvención do poeta mapuche David Aniñir sobre o Pai Noso. chegou hoxe mesmo ó meu correo.
unha versión tan cargada de verdade, que estremece.

déixame

deixádeme presentarvos a Pepa Yáñez, Davide Salgado e Madamme Cell. non me digades que non soan ben. ben é certo que a Pepa admíroa dende hai moito, que me encantaría ter a elegancia de Davide e o enxeño de Nacho Muñoz. pero é que cando algo marca estilo, sábese, máis alá das querencias. o vestuario, impresionante. as voces resoan no vello edificio recuperando a vida. curando por dentro.

esta noite vémonos en Onda Curta, onde tamén participará Quique Otero coa súa curta titulada "os Crebinsky", unha verdadeira xoia audiovisual que vai en vías de converterse nun proxecto moito máis grande, e no que tamén colabora Miguel de Lira como guionista e actor. xa sabedes, á unha da madrugada na Televisión de Galicia. vémonos entón.

quién robó las peras del cementerio

foron tres ou catro as ocasións que programamos, máis ben coas que ensoñamos, en ir visitar a John Balan á residencia da terceira idade na Virxe do Camiño en Pontevedra, onde residía dende había uns anos, e irnos por aí todos xuntos de aventura. como pasa a cotío na vida, nunca chegou a cumprirse. non tiven a sorte de coñecelo, pero por boca dalgún dos seus amigos tíñao presente no maxín a través dalgunhas das súas grandes frases.

-"hombre, bienvenido"
-"Bienvenido no pudo venir, quedó en Monterroso"

ou aquela de "un hombre pobre y sin dinero es un bulto sospechoso".

o ceo de Monterroso hoxe espertou máis soleado que de costume. o vento soprou forte como nunha peli do Oeste onte estivera a piques de se iniciar un duelo. nos barrios de Marín, en toda Galiza, no mundo enteiro ate chegar á Estatua da Liberdade todos o buscan. John Balan, WANTED. fuxiu discretamente buscando unha nova aventura. quizais se perdeu onde disque rematan os famosos que nunca morren, da man de Marilyn Monroe e Elvis Presley, tocando ó completo os intrumentos da orquestra de benvida el só. roubando tódalas peras do cemiterio.

jódete. que se jodan.

secuencia de "La última noche", de Spike Lee (con Edward Norton).

dúas xoias documentais

El desencanto, de Jaime Chávarri



Después de tantos años, de Ricardo Franco.



hai outras pezas que se poden atopar en internet, pero sen dúbida estas dúas son as que mellor perfilan a vida da familia Panero. a primeira fíxome rir a raudais, a segunda emocionoume fondamente xusto na secuencia que comparto hoxe con vós.

a canción máis triste do mundo

Fírome a min mesmo hoxe
por ver se inda sinto,
concéntrome na dor
a única cousa real.
A agulla perfora un burato,
o vello pinchazo familiar
trata de matalo todo
pero eu lembro todas as cousas.

En que me convertín?
Meu máis querido amigo,
cada persoa que coñezo
afástase cara a fin.
Puideches telo todo
o meu imperio de impureza,
defraudareiche
magoareiche.

Uso a miña coroa de espiñas
no meu trono de embusteiro
cheo de pensamentos esmagados
que non podo reparar.
Baixo a mancha do tempo
o sentimento desaparece,
es alguén máis
e eu inda estou aquí.

En que me convertín?
Meu máis querido amigo,
cada persoa que coñezo
afástase cara a fin.
Puideches telo todo
o meu imperio de impureza,
defraudareiche
magoareiche.

Se puidera comezar de novo
a un millón de millas daquí
permañecería...
atoparía un camiño...


título da canción: "hurt", versión de Johnny Cash.



para escoitar lendo este texto de Xelís de Toro da obra "The human cubs" (Os cachorros):

Estou tan só que podería falar coa miña propia sombra se non fose porque xa me abandonou. A miña sombra xa non está comigo, anda posiblemente a busca doutro corpo, outro corpo que lle poida ofrecer mellor compaña. Así, cando o sol sae, lémbrame o só que estou(...) Preciso dalguén que me diga que preciso dalguén. Collo o teléfono e chamo ó número infinito para incrementar as posibilidades de que alguén conteste(...)Quero falar contigo. Camiño en círculos, así podo seguir as miñas propias pegadas e podo sentir que me estou achegando a alguén (...) Algunhas veces podo sentir unha respiración detrás da caluga (...) Levo moito tempo camiñando e ao principio debín facelo nalgunha dirección, ou polomenos un intento de dirección (...) Porque é el o que apreixoa, tamén. En intres que me semellan de lucidez decido fuxir, liscar, escapar mais sei que iso que non me atrevo a nomear estará á espera no lugar que vou, da mesma maneira que sei que está no lugar que deixo. Sei que estará alí porque será eu quen o leve. Virá comigo alí onde eu vaia. Algunhas veces penso que en dicíndoo, pronunciándoo, dándolle o seu nome faríao máis deble, máis frouxo e entón a súa gadoupa deixaría de governar o que fago ou non fago. Perdería toda a súa forza. Ese sería o mellor intre para enfrontarme a el(...) Mais logo cando quero nomealo non podo, as verbas conxelan na boca e non me atrevo. Busco verbas que lle fan límite e fronteira, palabras cercanas mais non me atrevo a darlle o seu nome veradeiro e canto máis ando ao seu arredor máis forza colle ata que definitivamente abandono a loita que nunca foi tal, sempre foi rendición (...)

experimento I

hai outras versións deste video semidesafogo mental. irei pendurando máis adiante. hoxe non. regreso a casa dos meus pais. visita fugaz comprometida polo voto. volver é sempre unha necesidade de repasar o cuarto vello, os libros olvidados, o piano que xa ninguén toca. xa sabedes, os silenzos sobrevoan todas partes. imprégnanse nas paredes. feren. mancan. taladran. o silenzo non é cuestión de estar sós ou non. nace moi adentro. hoxe lin un texto de Xelís de Toro que falaba sobre iso, e me fixo moito ben. contareivos na volta. trasncribireino literalmente, para que tamén vos axude. a cabeza ás veces pide respiro. é preciso entón facerlle caso. abrir ben a boca, coller moito aire antes de que sexa irrespirable co simple propósito de non volverse sicópatas de centros comerciais, idea que ultimamente lle ronda pola cabeza ó bo de From Hell, e que me fai graza (non polo concepto físico en si, senón polas referencias literarias a ese tipo de asuntos, Bukowski, Kerouac).

falamos para a semana, e convídovos a café con ghotas (arajónés) ou cun pouco de cicuta tamén.

sublimes ghiñadas

nunca entendín iso de ler a Boris Pasternak no retrete, pero dou fe que grazas ó estreñimento de millóns de persoas lense máis libros no mundo. inda así debo confesar que unha servidora tiña antes o costume de deixar varias edicións de minilibros da editorial Galaxia sobre o váter, para pasar o rato, xa que de estreñimento nunca sufrín para ler máis de un folio Dina 4. así, acompañáronme nos mundos do desafogo séptico Cen citas de Goethe, a estrambótica Biografía de Don Juan de la Coba e mesmo o Alba de Groria de Castelao. pensándoo ben, non ten moita diferenza con ler unha edición das gordas, e dáballe ó acto de liberar o intestino groso un aire sofisticado. despois, os minilibros desapareceron porque comecei a obsesionarme coas visitas: dábame non sei qué pensar que caeran pinguiñas sen querer nesas edicións que con tan boa fe me agasallaran había tempo. así que paseime ós comics. Ghost World, Goldfish, Killers e Mickey Mickey (a primeira edición, unha xoia) foron producto de sublimes ghiñadas.

con tempo, as lecturas comezaron a ser máis superficiais. bastábame cunha simple factura de Movistar para pasar o rato, algún determinado libro de poemas que xa me horrorizaba pola falsa pose da foto da autora, ou calquera reclamo burocrático dirixido ós ladróns do concello, cousa que me axudaba tamén a me cagar a en todo.

agora confeso que me estou volvendo adicta ós botes de cosméticos. gústame repasar as partes traseiras dos mesmos en tódolos idiomas, memorizar as chorradas que prometen e mesmo descifrar os apartados que veñen en grego. agora que o penso, teño a Ilíada pendente dende hai moito. non se descarta, algún día.

pd: xa sei que se fai raro ler a unha escribindo tales cousas, pero non vos confundir: as mulleres tamén ghiñamos. ata Zapatero e Rajoy o fan tamén. o segundo ten máis cara de estreñido que o primeiro, segundo vin nos debates pasados. ata sei que o fai o Aznar; ultimamente gústalle ler manuais de cómo aprender italiano e inglés con mil palabras. debeu ser el quen lle ensinou a Esperanza Aguirre. todo sexa por facer cultura, non vaia ser. inda que máis lle valería a determinados/as concellerías de Política Lingüística falar mellor galego antes de comezar polos idiomas europeos. dan ganas de empadroarse en Valladolid, xa que unha pasou de ser castelán-falante a facer un grande esforzo por falar o idioma dos avós, e non agarda menos das autoridades que supostamente nos representan. e despois falan da importancia de situar Galiza no mapa. véxoos un pouco perdidos. tanto, que inda estou dubidando no meu voto. creo que se residira en Madrid votaría a Eva Hache. tan só teño claro a quen non dedicarei nin unha sublime ghiñada.

non esquecer (propio destas datas)

a culpa non é de Robert Redford (e outras notas a maiores)

non serei eu quen fale marabillas do filme recentemente premiado nos Oscars: Juno. se ben a actriz Ellen Page está a ser toda unha promesa feita realidade, e ademais da banda sonora e os fermosos créditos animados, o resto da película decepcionoume. o guión conta a historia dunha adolescente preñada que non evoluciona en toda a película (só a súa tripa) e que nos vende de transfondo o marabilloso que é parir fillos a este mundo, a pesar de que sexas unha adolescente de dezaseis anos e vivas nun país como os EE UU. se buscades un filme onde os xiros de guión case non existan e os personaxes sexan totalmente insulsos, esta é a vósa película. lembroume a un dos guións desa serie que hai uns anos puñan na tele, "El séptimo cielo", que de tan encorsetada nos idearios católico-republicanos estadounidenses resultaba vomitiva (sempre tiven o estraño gusto de tragarme eses bodrios televisivos, ata chegar ó punto de zapear polas teletendas de madrugada).

dende que se creou o festival de Sundance, parece que o cine indie tivera que ser sempre fantástico polo simple feito de considerarse "diferente", a pesar de que a historia que se conta sexa bastante ñoña e politicamente correcta. é o que teñen as etiquetas, que acaban convertíndose en rutinas tamén. prefiro mil veces ir ver unha americanada das de verdade, con explosións e Bruce Willis salvando o Universo, sabendo que vas atopar simplemente iso, efectos especiais e chistes malos. ás veces, como na vida, cando se agarda demasiado dunha película, neste caso do guión dunha película ó que lle deron un Oscar, levas unha grande decepción. tanta foi no meu caso que saín do cine con ganas de baixarme todo o habido e por haber por internet e non ghastar máis pasta en determinadas taquillas. menos mal que convidaron. grazas de todas todas, Morís ;)

pd: polo demáis, seguindo a liña do que poñen en carteleira, "La escafandra y la mariposa" gustoume bastante, o suficiente para ter ganas de ler a novela. "Sweeney Todd", a última de Tim Burton, gustoume tamén, non especialmente a forma de tratarse o musical -xénero que me apaixoa-, pero impresionantes a recreación do Londres pasado, e o reparto (Helena Bonham Carter estupenda e tamén Ed Sanders e Timothy Spall). iso si, recréanse moito no sangue, ate chegar case ó humor negro. tanto foi así que creo que non volverei probar a empanada de carne en moito tempo...

radiactividad bastarda

acabo de recibir isto:



e mais isto:



se un publicista o imaxinara para promocionar un producto non tería saído mellor.

carnívora

(a Dianea Muscipula é unha coñecida pranta carnívora atrapamoscas. por estas datas, deixa crecer unha flor que a poliniza debilitándoa demasiado).

agromaron as frores da prantiña carnívora, díxenche, como o nóso amor. curteinas para que non se aletargara. son carnívoro polas tuas frebas, respondiches. reencontreime entón co meu instinto caníval e déronme ganas de devorarte.

ferve a rede

a altas horas deume por participar no concurso de microrelatos eróticos de Vieiros. e, teño que recoñecelo, pensar nestas cousas tan placenteiras e despois escribilas estimula unha certa quentura no corpo. terei que solucionalo. mentres, podedes atoparme fedellando neste enlace e tamén neste e mais neste. quizais fun demasiado directa, pero é que con trece anos xa lera "As once mil vergas" de Apollinare, sen contar aquela secuencia de Amarcord na que unha desbordante muller lle aprendía os praceres da carne a un adolescente: a primeira imaxe erótica que me impresionou. quen pense que as mulleres preferimos o softporno equivócase. como dixo unha amiga miña non hai tanto, a min no cine pérdenme os primeiros planos, sexa do xénero que sexa.

a Guía Miguelinho

dos creadores de Mariña Dor, aquí vos deixo un novo video feito para a pasada "Ultranoite con moito gusto". que o disfrutedes. a calidade perde moito colgándose no youtube, pero inda así espero que vos riades con el. e que vos entren ganas de ser asiduos dos lugares máis "engraçados". ese cocido no bar A Nosa Terra, alomenos para nós, será xa por sempre inesquecible.

ultranoite "con moito gusto"



todos aqueles seguidores das Ultranoites da Sala NASA tendes unha cita este xoves, venres e sábado. os que vaiades por alí poderedes ver, entre o pupurri de propostas, unha nova curta dos creadores de Mariña Dor. eu cheguei tarde á NASA, mai